Vooruitgang zit vaak in kleine dingen.

Hij had weinig zelfvertrouwen. Boodschappen doen durfde hij bijna niet meer. Hij kwam nauwelijks buiten en trok zich steeds verder terug.

We begonnen met kleine stappen. Bewegen. Praten. Opdagen. Geen wondermiddelen en geen snelle oplossingen.

Een jaar later was Jeroen 55 kilo afgevallen. Belangrijker: hij deed weer boodschappen, had vrijwilligerswerk, sportte meer, vond een vriendin en keek weer met vertrouwen naar de toekomst.

Daar draait het bij VibeActive om. Niet alleen fysiek sterker worden, maar ontdekken dat je sterker bent dan je dacht.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

Zelfs boodschappen doen of koffie drinken met een vriendin kon al te veel zijn. Toch bleef Sophie zichzelf pushen. Op goede dagen probeerde ze alles in te halen; daarna had ze meerdere dagen nodig om te herstellen.

Tijdens rustige trainingen ontdekte ze welke signalen haar lichaam al gaf voordat het echt misging. Langzaam leerde ze haar grenzen niet alleen herkennen, maar ook uitspreken.

Na een aantal maanden startte Sophie met vrijwilligerswerk. Vanuit daar bouwde ze haar belastbaarheid verder op. Inmiddels werkt ze weer zestien uur per week.

Sophie weet nu dat voor zichzelf zorgen geen stap terug is, maar wat haar helpt om vooruit te blijven gaan.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

In een drukke ruimte raakte Milan het overzicht kwijt. Als hij iets niet begreep, zei hij liever niets. Daardoor leek het soms alsof hij niet gemotiveerd was, terwijl hij vooral niet wist waar hij moest beginnen.

Tijdens het sporten leerde hij herkennen wanneer spanning opliep. Hij oefende met vragen stellen, kleine veranderingen en aangeven wanneer iets te veel werd.

Inmiddels reist Milan zelfstandig naar de sportschool, plant hij zijn eigen afspraken en is hij opnieuw begonnen met een opleiding.

De spanning is niet verdwenen, maar bepaalt niet langer automatisch wat Milan wel en niet doet.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

Afspraken werden door anderen gemaakt en brieven bleven ongeopend. Samen maakten we de stappen kleiner: een afspraak in zijn telefoon zetten, een boodschappenlijst maken, een busroute oefenen en bellen wanneer een brief niet duidelijk was.

Sommige dingen oefenden we vaker dan één keer. Dat was niet erg.

Inmiddels reist Kevin zelfstandig naar zijn vrijwilligerswerk, bespreekt hij zelf zijn planning en laat hij eerder weten wanneer hij hulp nodig heeft.

Zijn grootste succes is niet dat hij alles alleen kan, maar dat hij steeds beter ontdekt wat hij zelf kan en wanneer iemand anders nodig is.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

Geluid kwam harder binnen, afspraken kostten meer energie en vanzelfsprekende dingen lukten niet meer op dezelfde manier. Dat maakte hem boos.

Met aangepaste trainingen en korte activiteiten leerde Peter niet hoeveel hij maximaal kon, maar wanneer genoeg echt genoeg was.

Hij herkende eerder wanneer zijn hoofd vol raakte, plande rustmomenten en leerde zijn omgeving uitleggen wat niet altijd zichtbaar was.

Inmiddels sport hij iedere week en doet hij twee ochtenden vrijwilligerswerk. Daardoor houdt hij ook genoeg energie over voor zijn gezin. Zijn leven is anders dan vóór het hersenletsel, maar voelt wel weer als zijn leven.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

Haar ademhaling veranderde, haar spieren spanden aan en ze ging steeds harder bewegen. Ze leerde die signalen herkennen.

We oefenden met pauzeren, afstand nemen, rustiger ademhalen en zeggen wat er speelde voordat alles ontplofte.

Thuis lukt het haar steeds vaker om te zeggen: ‘Ik moet nu even weg, anders word ik te boos.’ Op school vraagt ze eerder om hulp en conflicten lopen minder vaak uit de hand.

Yara is nog steeds temperamentvol. Dat hoeft niet weg. Ze leert bepalen wat ze met haar boosheid doet.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

Tijdens de eerste afspraak zei Finn bijna niets. Dus dwongen we geen gesprek af. We gingen wandelen en daarna voorzichtig sporten. Tijdens het bewegen kwamen de gesprekken vanzelf.

De terugkeer werd zo klein mogelijk: langs het gebouw fietsen, samen naar binnen, één les volgen en daarna een ochtend blijven.

Sommige weken lukte het minder goed. Een moeilijke dag betekende niet meer dat alles mislukt was.

Finn gaat inmiddels meerdere dagen per week naar school, weet bij wie hij terechtkan als de spanning oploopt en durft eerder aan te geven wat hij nodig heeft.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

We begonnen met opstaan, afspraken nakomen en buiten komen. Tijdens het sporten werd zichtbaar hoe snel Daan stopte als hij dacht dat iets niet zou lukken.

Na een tijd begon hij één ochtend per week bij een fietsenwerkplaats. Eerst keek hij mee, later kreeg hij eigen taken. Eén ochtend werden er twee.

Hij leerde nieuwe mensen kennen, kreeg verantwoordelijkheid en ontdekte dat anderen wél op hem konden rekenen.

Inmiddels heeft Daan een betaalde baan voor zestien uur per week. Zijn belangrijkste stap kwam eerder: het moment waarop hij zichzelf weer zag als iemand die iets kon bijdragen.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

Ze probeerde alle gesprekken te volgen, wisselde steeds tussen taken en durfde geen vragen te stellen. Toen ze zich vaker ziek meldde, begon ze te twijfelen of werken niet te veel voor haar was.

Samen met Esmee en haar werkgever brachten we structuur aan. Taken werden duidelijker, ze kreeg een rustige werkplek en vaste momenten om vragen te bespreken.

Ook oefende Esmee met eerder aangeven wanneer iets onduidelijk of te druk werd.

Inmiddels werkt ze met meer rust en meldt ze zich nauwelijks nog ziek. Haar werkgever weet beter wat ze nodig heeft en waar haar kwaliteiten liggen.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

We begonnen met één vast moment per week: wandelen, een planning maken, boodschappen doen en één taak afronden voordat de volgende begon.

Geen grote doelen, wel kleine afspraken die haalbaar waren en steeds opnieuw vertrouwen gaven.

Langzaam ontstond ritme. Nadia deed zelf boodschappen, kookte vaker, meldde zich aan bij een sportgroep en zocht opnieuw contact met een oude vriendin.

Niet iedere week verloopt perfect. Maar een moeilijke dag neemt niet meer meteen haar hele week over.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.

We begeleidden niet alleen Sem, maar keken met het hele gezin naar wat iedereen nodig had.

Tijdens actieve oefeningen leerde Sem spanning eerder herkennen en woorden geven aan wat hem dwarszat. Met zijn moeder kwamen er duidelijke afspraken over regels, grenzen en rustmomenten.

Ook oefenden ze met luisteren zonder meteen te reageren. Dat voelde eerst onnatuurlijk, maar langzaam veranderde de sfeer.

Er zijn nog steeds meningsverschillen. Maar ze staan niet meer tegenover elkaar en leren steeds meer om het samen op te lossen.

Persoonlijke resultaten verschillen en bieden geen garantie voor andere trajecten.